Mechelen, stad in vrouwenhanden
Mechelen heeft iets met vrouwen. Altijd al gehad, volgens mij, maar dat zetten ze nu nog wat meer in de verf door er een cultuurfestival omheen te bouwen. En welke vrouwen zijn daar dan beter voor geschikt dan de twee Margareta’s : Margareta van York en Margareta van Vlaanderen. Die gaan we over een maand een bezoekje brengen bij de Nocturne, maar vandaag was het het luik van het Festival van Vlaanderen dat ons daarheen bracht.
Na wat leek een eeuwigheid te hebben rondgezocht vonden we dan toch een plaatsje voor de wagen op een 15-tal minuten wandelen van het Cultureel Centrum. Daar konden we, op uitnodiging van Bulo, genieten van ‘Soledad’, een klassiek kwintet, met een apart kantje : ze spelen namelijk muziek met tango-invloeden in een heel ongebruikelijke bezetting.
Welk kwintet kan zeggen dat ze bestaat uit contrabas, viool, gitaar, piano en trekzak, euh, accordeon? Veel zogenaamde muziekkenners trekken nog altijd hun neus op voor de accordeon, maar Soledad heeft ons gedurende hun concert overduidelijk bewezen dat de accordeon moeiteloos kan gebruikt worden in om het even welke bezetting. Dat het Festival van Vlaanderen niet de eerste de beste in zijn programmatie opneemt is dan ook wel duidelijk.
Daarna kwam natuurlijk de kers op de taart : een receptie in ‘De Cellekes’, een beeldhouwatelier dat voor de gelegenheid zijn binnentuin en benedenverdieping ter beschikking stelde. Het was prachtig weer, en zelfs om 12u ‘s nachts liep iedereen er in hemdsmouwen door de tuin, te genieten van de hapjes, de drankjes en de omgeving.
Al bij al een geslaagde avond, wat nog het best duidelijk werd toen Joke tegen middernacht nog helemaal geen zin had om te vertrekken (ik was Bob), maar dan toch mee moest omdat ik niet vergeten was dat we de volgende dag moesten werken. Spijtig genoeg, want ik had er ook wel nog wat willen blijven genieten.
Ik zou zeggen, doe zo voort Bulo, en op naar de volgende afspraak!
No related posts.
